سبک

چن تا کلمه رو این‌جا سر ببرم تا تو دستت به سر طاقچه برسه و یه قلپ آب بخوری تا گلوت تازه شه و یه زنگ به ما بزنی ببینی از این‌همه زلزله و تصادف و نداری و بدبختی جون به در بردیم یا نه؟

این که دست کنی تو یقه پیرهنت و تسبیح چوبی درآری بندازی دور گردن آدم که نشد مرام … مرام اونه که دست پیرزنی که سر گور مشت مشت خاک می‌کوبه تو سرش رو بگیری و چراغ خونه‌شو عصر به عصر روشن کنی که تو تاریکی شب رو به صبح نرسونه

تو که اینا رو بهتر از من بلد بودی. چی به سرت آوردن تو اون شرکتِ هفت صبح تا هفت عصر کار و وسط دو ساعت استراحت؟ شرکتِ نسکافه و شکلاتِ روی میز و گلدونای سفید؟

پریشب سر شام دندونم تو دهنم خرد و خاکشیر شد. رفتم خم شدم رو حوض هی تف کردم هی تف کردم بعدشم با مرضی نشستیم یه دل سیر حرف زدیم. مرضی دم رفتن جورابای تو رو از کیف‌اش درآورد و گف ششته‌ شده‌‌ن.

سر صپی پشت تلفن به مامان گفتم مرضی مهمونی نمیاد. پرسید چرا گفتم بی‌اطلاعم

می‌بینی کاراتو؟

دنیام از مدارش خارج شده به قرآن. هیچی سر جاش نیس. تسبیح چوبی بذارم لای این چرخدنده‌ها که هیچ‌جوره نمی‌چرخن؟ پویا یه بار اومد ازم پرسید مرغ سرکنده ینی چی؟ زدم رو سینه‌م گفتم مرغ سرکنده منم خاله جون… منم

می‌بینی؟

راستی دیوار سیمانی ته حیاط  که حاجی ساخته بود ریخت.خدا رحم کرد بچه‌مچه زیرش نموند

فردا می‌رم شلوارتو از خیاط می‌گیرم. بعدشم یه سر می‌رم دندون‌پزشکی

قربانت

مثل خونه‌ی زن دوم شده این‌جا

سخت شده سر زدن بهش

ولی راهم که میفته غرقم می‌کنه تو هوس و عطش

چه

فکر می‌کنی اگه دستمو محکم رو شکمم فشار بدم دردش کمتر بشه؟

تمام خونه رو مدام راه رفتم. کف پاهام دردناک و سیاه شدن.

پس کجاس جایی که بشه آروم بود

و نترسید؟

وقتی که مرگ ، حتا از این نون‌های برشته و داغ روی میز هم ، تازه‌تره

نمی‌تونم به بعضی چیزها غلبه کنم و تنها مقصر این ماجرا، ضعف‌های من نیست !

کفشامو نصفه‌- نیمه پوشیدم و رفتم بیرون. شالگردنم داش رو زمین کشیده می‌شد و زیپ‌های کیفم وا بود و بندای کفشام هی می‌رف زیر پام  و دیرم شده بود. پاگرد رو که داشتم با عجله می‌پیچدم پام خورد به یه چمدون و چمدون بعد از چن‌تا تکون ولو شد کف راهرو. از خانومی که اون‌جا واساده بود و هیچ به چشمم آشنا نمی‌اومد معذرت خواستم و چمدون رو بلند کردم. خانومه انگار که حواسش نباشه پرسید : اینا کی میان؟ با انگشتش یکی از درها رو نشون داد. دوییدم سمت پله‌ها و “نمی‌دونم” رو بلند گفتم تا بشنوه. دیگه ندیدمش اون خانوم رو.

تا دیشب !

دیشب که اومد به خوابم. دامن چارخونه و بلوز سبز پوشیده بود. تو یه خونه‌ی غریبه که مبل‌هاش خردلی بود. داشت لوبیا پاک می‌کرد … شایدم عدس ! پرسیدم ازش : مامانم کی میاد؟ بی‌اون‌که نگام کنه گفت نمی‌دونم. رفتم سرمو گذاشتم رو زانوش و گریه کردم. دستشو کشید رو موهامو گفت : دخترم … دخترم …

 

جان

تو !

تو!

تو صبح روزی هستی که شب قبل‌اش برف سنگینی باریده و همه‌ی راه‌ها بسته شده.

تو اون روز سرد و ساکتی که سرشار از آسودگی و بی‌خبریه.

تو اون وقتی هستی که آدم حس می‌کنه برای انجام هر کاری به اندازه‌ی کافی وقت داره.

تو بغل‌کردنی‌ترین صبح یخ‌زده‌ای که پشت پنجره واساده … سفید و درخشان :)

روشنا

دم‌دمای صب بود . اطراف اون‌قد روشن نبود که بشه تشخیص داد جزئیات رو . حجم مبهمی از تو، کنارم بود.

حرف‌هات ولی از اون حجم هم مبهم‌تر بود. با صدای آروم و خسته کلماتی رو می‌گفتی که جز پیچیده کردن همه چی، کاری نداشتن.

دستم رو چن‌باری رو زبری کیف برزنتی کنارم کشیدم و بعد خزیدم رو مبل و سرمو گذاشتم رو کیف. نمی‌خواستم چیزی بشنوم. نمی‌خواستم حرف بزنی. نمی‌خواستم باشی. نمی‌خواستم “اون‌طور” باشی.

می‌خواستم مثل اون روزی بودی که کنار حوضچه‌ی پرورش ماهی ایستاده بودیم و تو داشتی داستانکی از یه پیرمرد چینی تعریف می‌کردی، اون روز اطرافت پر از آدم‌ها بود و من تو دورترین نقطه تکیه داده بودم به درخت و تماشات می‌کردم که چطور با گفتن هر جمله حالت دستات و چشمات تغییر می‌کنه و هیجان‌زده می‌شی . الان دورتری ولی و من چیزی ندارم که بهش تکیه بدم . خلاء دورم رو گرفته. خلاء این کلمه‌های توست، این لحظه‌هاست که نمی‌گذره، این آفتابی که نمی‌زنه.

.

.

بیدار که شدم نبودی. رفته بودی. لیوان و کیف و دفترت رو گذاشتم پشت مبل و پتو رو انداختم روشون …